" Κάθε τι το οποίον ψηφίζετε υπέρ του εργάτου, δεν είναι παροχή, είν' επιστροφή, είναι μερική πληρωμή απέναντι χρέους ολικού προς αυτόν και όσα και αν παραχωρήσει εις τον εργάτη η Πολιτεία, ποτέ δεν θα κατορθώσει να του επιστρέψει ότι του οφείλει - έως ότου, οργανωμένος και δυνατός, θα πάρει οπίσω το όλον το οποίο του ανήκει." ( Βιβιάνι)

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

"Μια άλλη αντίληψη για το συνδικαλισμό"

Οι έννοιες συνδικάτο, σωματείο, συνδικαλισμός έρχονται από πολύ παλιά. Κουβαλούν μαζί τους περιεχόμενα που στις διάφορες ιστορικές συγκυρίες τροποποιούνται, εμπλουτίζονται ή φτωχαίνουν.
Εμείς σε αυτές τις έννοιες  πρέπει  να αποδίδουμε μεγάλη σημασία, γιατί περιέχουν μέσα τους την ιδέα της ενότητας κόντρα στον κατακερματισμό, περιέχουν το «όλοι μαζί και όχι ο καθένας μόνος του». Μέσα στις εργατικές συλλογικότητες (στα συνδικάτα), θα πρέπει να οικοδομείται μια «άλλη κοινωνία»: η «κοινωνία της συναδελφικότητας, της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας, της κοινότητας αναγκών και επιδιώξεων, των ειλικρινών ανθρώπινων σχέσεων». Εμείς πρέπει να αγωνιζόμαστε για να γίνει αυτό πραγματικότητα.
Δυστυχώς, η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων έχει μια αρνητική στάση απέναντι στον συνδικαλισμό. Αυτή η στάση έχει....
 τις αιτίες της. Η ΓΣΕΕ είναι σε ρόλο «κοινωνικού εταίρου» και υπογράφει δίχρονες συμβάσεις – πείνας. Η ΟΜΕ – ΟΤΕ αποδέχεται οι νεοπροσληφθέντες στον οργανισμό να μην έχουν μονιμότητα όπως οι «παλιοί». Η ΟΤΟΕ αποδέχεται να ανοίγουν υποκαταστήματα τραπεζών το Σάββατο και να ξεχειλώσει έτσι το ωράριο. Μια πλειάδα εργατικών κέντρων μπήκαν στις νομαρχιακές Επιτροπές Διευθέτηση του χρόνου εργασίας που θα σημάνει την κατάργηση του 8ωρου…Όταν οι εργαζόμενοι βλέπουν αυτή την κατάσταση, τι εκτίμηση να έχουν στον «συνδικαλισμό» και στους συνδικα-ληστές;
Γι΄ αυτούς τους λόγους στις μέρες μας ο συνδικαλισμός κατάντησε να σημαίνει: συμφέροντα, καιροσκοπισμός, συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, ξεπούλημα συμφερόντων, απεργιών και αγώνων, εξαρτήσεις από εργοδότες και διάφορα κέντρα εξουσίας (π.χ. κρατικά όργανα, κόμματα…), προετοιμασία για αναρρίχηση στα κέντρα εξουσίας (μελλοντικός βουλευτής, υπουργός, διευθυντικό στέλεχος), συνέργεια, μέσα από «συμμετοχικούς» θεσμούς, στην καταπίεση των εργαζομένων (π.χ. οι συνδικαλιστές να αποφασίζουν μαζί με τη διεύθυνση για απολύσεις, μεταθέσεις, ρεπό, άδειες) κ.ο.κ.
Μέσα στα συνδικάτα κυριαρχούν τα χαρακτηριστικά που συναντάμε στην κοινωνία των αφεντικών: παραγοντισμός, αρχομανία, διακρίσεις σε διοικούντες και απλή βάση, προνόμια στους ηγέτες, γραφειοκρατία, μικροπαραταξιακές κόντρες και άλλα πολλά. Πώς ο εργάτης να ενταχθεί ολόψυχα στο σωματείο, όταν εκεί μέσα δε διαφέρει και πολύ από την καταπιεστική πραγματικότητα που ζει στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο εμπορικό κατάστημα;
Οι εργαζόμενοι στέκουν μακριά από τα συνδικάτα. Η μόνη σχέση που έχουν με αυτά είναι μια σχέση χρησιμοθηρική. Απευθύνονται στο σωματείο ή στον συνδικαλιστή για να αντιμετωπίσουν κάποιο εργασιακό τους πρόβλημα. Δεν εντάσσονται στα σωματεία εμπνεόμενοι από την «άλλη κουλτούρα» που θα έπρεπε να υπάρχει -και δυστυχώς δεν υπάρχει. Εγώ πιστεύω ότι είναι δικαίωμα αλλά και υποχρέωση του κάθε εργαζόμενου να παλέψει για να αποτιναχτεί «η αρχαία σκουριά» που έχει επικαθίσει πάνω στην έννοια του συνδικαλισμού και της συλλογικής οργάνωσης.
Μέσα σε ένα τέτοιο συνδικαλιστικό τοπίο, υπονομευμένο από τους ίδιους τους «συνδικαλιστές», αναπτύσσεται η προσπάθεια του σωματείου  μας για τη συσπείρωση των συναδέλφων του κλάδου. Αξίζει , νομίζω, να προσπαθήσουμε όλοι μαζί για το κοινό καλό. Και αν τώρα στην αρχή  του φαντάζει δύσκολο ,σε κάποιους, βαρετό σε άλλους  και αδιάφορο σε μερικούς ας αναλογιστούν τι εργασιακά «προνόμια» κληρονόμησαν από τους αγώνες των προηγούμενων γενεών και τι θα βρουν τα παιδιά τους ,αλλά και οι ίδιοι, αν δεν τα υπερασπιστούν  με σθένος και δυναμικότητα. Ας καταλάβουν ότι δικαιώματα που θεωρούνται δεδομένα (όσα έχουν απομείνει) αν δεν τα υπερασπιστούν οι ίδιοι κανένας δεν μπορεί να τους διαβεβαιώσει ότι θα ισχύουν και αύριο . Ας ξεκολλήσουμε λοιπόν από τους καναπέδες  ας θυσιάσουμε  και  καμία κυριακάτικη βόλτα  αν δεν θέλουμε μοιρολατρικά να κοιτάζουμε το μισθό μας να μειώνετε συνεχώς και οι συνθήκες εργασίας μας να δυσχεραίνουν.


Εμπνευσμένο από  κείμενο που δημοσιεύτηκε από το Σωματείο Βιβλίου-Χάρτου Αττικής και τον εκνευρισμό μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου